Aanwezig zijn

Heel even om een uur of 4 lag ik op mijn grote witte zeildoek zeil languit. Midden in t bos en midden in de zon! Helemaal alleen en zo rijk! De zon blakerde me en ik wist niet of ik nou voelde, hoorde, luisterde en of fluisterde. Ik was aanwezig daar op dat open veld midden in t bos. Een stilte, rust helemaal voor mij moment waarin mijn lijf aan het ontspannen was.
Vogeltjesgeluiden en ruizen van wind en bomen werd een totaal waarneming en ik voelde me vrij en verbonden tegelijkertijd. Zoals je je alleen maar kan voelen als je weg bent van de grote mensen massa, en de huizen ,de straten, de wegen ,de autoos die eigenlijk altijd belasten.

Even daarvoor was ik aan t sjouwen geweest met zeildoek , bakstenen, plastic zeiltjes, n zak met keukenafval en een emmer met blad water en mest allemaal in een kruiwagen tesamen. T prille begin van een moes tuin. Althans voor mij. Ik doe aan permacultuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *